آکنه و اهمیت درمان آن

آکنه یک بیماری شایع پوستی است که در بیش از 80٪ افراد 11تا 30 ساله و حدود 5٪ افراد با سنین بالاتر مشاهده می شود. این حالت یک بیماری التهابی مزمن غدد چربی سباسه سطح پوست می باشد که با بروز ضایعات مختلفی نظیر جوش های زیر پوستی سرسفید یا سرسیاه (کومدون)، جوشهای التهابی و چرکدار (پاپول، پوسچول و  ندول)، کیست و در نهایت جوشگاه (اسکار)مشخص می گردد. مکان های شایع درگیری شامل صورت، گردن، فسمت فوقانی تنه و بازو است. این بیماری مخصوص جوانان بوده و حدود 90٪ افراد زیر 20 سال تا حدی ضایعات را نشان می دهند. در بسیاری از بیماران آکنه در حد بروز گاهگاهی حملات کومدون ها، پوسچول ها و ندول ها باقی می ماند. در سایر افراد، پاسخ التهابی شدید منجر به اسکارهای بدشکل دائمی می شود. مشاهده دقیق پوست افراد مبتلا به آکنه با نور کافی میزانی از بروز اسکار را در حدود 90٪ بیماران نشان می دهد، ولی اسکار بارز در حدود 22٪ بیماران رخ می دهد. ضایعات متعدد التهابی سطح پوست و وجود اسکار می تواند باعث انزوای اجتماعی و افسردگی روانی بیماران گردد. بیماران ظاهر آکنه ای را دوست نداشته و پیشگیری از تشکیل اسکار یا جوشگاه نیز یک انگیزه عمده برای درمان می باشد.

آکنه یک بیماری شایع پوستی است که با اثرات بارز روحی و روانی در برخی بیماران همراهی دارد. مراقبت از بیماران آکنه ای باید شامل در نظر داشتن حالات روانی، کیفیت زندگی فرد به همراه شدت بالینی بیماری باشد. بر این اساس با توجه به اثر قابل ملاحضه آکنه بر کیفیت زندگی بیماران و احتمال بروز انزوای اجتماعی و افسردگی روانی در اثر بروز ضایعات و جوشگاه های بدشکل، علاوه بر درمان های طبی مرسوم، استفاده از روشهایی به منظور بهتر نمودن ظاهر بیماران با کاهش تعداد یا نمای زشت ضایعات جوشگاه در بهتر کردن کیفیت زندگی این افراد حایز اهمیت است.

درمان کامل و طولانی مدت دارویی آکنه در افراد مستعد به جوشگاه می تواند مانع ایجاد آن گردد. در درمان دارویی آکنه از داروهای مختلفی مانند آنتی بیوتیک های خوراکی و موضعی، ترکیبات لایه بردار موضعی و در موارد خاص از داروی خوراکی موسوم به ایزوترتیونین (راکوتان) استفاده می شود. درمان دارویی آکنه باید به مدت 4-6 ماه ادامه یابد تا به بهبود قابل ملاحضه و پایدار بیماری منجر گردد. در موارد درمان دارویی کوتاه مدت بیمار یا بهبود بارزی حاصل نگشته و یا در صورت بهبود با عود ضایعات مراجعه می کنند. از جراحی نیز برای درمان اسکارها می توان بهره برد. در صورت انجام درمان جراحی باید جلسات درمان حداقل 4 هفته از هم فاصله داشته باشد. باید بیمار مطلع گردد که ممکن است درمان وی نیازمند چندین جلسه درمان باشد.

رویکردهای غیر جراحی عمدتاً شامل لایه برداری شیمیایی، پرکننده های پوستی یا فیلرها و میکرودرم ابرشن (microdermabrasion) می باشد.  روش های جراحی متعددی در درمان اسکار آکنه مطرح شده است که انواع ساده تر آنها شامل چهار روش punch ، subcision ، punch excision ، elevation است.  لیزر و میکرونیدلینگ بهترین و تکرار پذیرترین نتایج را به همراه داشته است. هر یک از این روش ها بر حسب نوع اسکارهای بیماران، در روند درمان انتخاب و به کار گرفته می شود. درمان اسکار آکنه می تواند با پذیرش درمانی خوبی از طرف بیماران همراه بوده و در حفظ کیفیت زندگی مناسب و کاهش فشارهای روانی ناشی از مشکلات زیبا شناختی کمک شایانی به بیماران نماید.